Zabłocie
Nazwa wsi Zabłocie – za błotami – ma uwarunkowania geograficzne. Miejscowość leży na terenach podmokłych, z torfowiskami i mokradłami.
Pierwszym sołtysem Zabłocia był niejaki Przech. Miejscowość należała do cieszyńskich Piastów, aż do 1653r., kiedy to zmarła księżna cieszyńska Elżbieta Lukrecja – ostatnia Pani z Piastów Cieszyńskich. Po tym fakcie Zabłocie weszło w skład komory cieszyńskiej, w której władzę sprawowali Habsburgowie.
Dobrze zapisał się w historii wsi Mikołaj Brodecki – marszałek, książę cieszyński i włodarz tych ziem na przełomie XV i XVI wieku. Mikołaj Brodecki zapoczątkował m.in.aktywizację gospodarczą Strumienia i jego okolicy poprzez proces zagospodarowywania mokradeł i stawów rybnych do celów hodowli ryb.
Istnieją dokumenty potwierdzające, iż w 1416r. mieszczanie cieszyńscy założyli w okolicach Strumienia, a więc prawdopodobnie i w Zabłociu stawy rybne. Inwestycja Mikołaja Brodeckiego jednak uzależniona była od dopływu do stawów bieżącej wody, toteż w 1488r. rozpoczęto budowę tamy na Wiśle w okolicach Kiczyc i przekopu doprowadzającego wodę. Prace trwały 16 lat. Hodowla ryb szczególnie karpia, rozwinęła się w krótkim czasie w gospodarstwa wielkotowarowe. Stawy rybne ciągnęły się począwszy od Skoczowa wzdłuż rzeki Ołownicy do Chybia oraz wzdłuż Wisły i Czarnego Strumienia. Ten rozkwit gospodarczy trwał, aż do końca XVII wieku. Ryby ze Strumienia i okolic sprzedawano na targach w Krakowie, Wrocławiu, Brnie, a nawet w Wiedniu. W XIV wieku było już ponad 100 stawów.
Po śmierci Mikołaja Brodeckiego właścicielką Zabłocia została jego żona Anna Brodecka, która w 1528r. sprzedała wieś księciu cieszyńskiemu Kazimierzowi II – właścicielowi księstwa Pszczyńskiego. Dążenia księcia do podporządkowania sobie jak największej ilości dawnych ziem piastowskich na tamten czas dało podstawę do rozwoju tego terenu.
W latach reformacji (1595 – 1610) Zabłocie było najbardziej zagrożone protestantyzmem.Podczas wojny trzydziestoletniej w 1647r. wojska szwedzkie zaatakowały Strumień. Do obrony miasta stanęli wszyscy mężczyźni (w tym z Zabłocia). Kobiety Zabłockie mężnie stawiły opór wrogowi i stanęły do walki ze Szwedami odpierając ich atak na tzw. Smużowej (pierwotna nazwa), obecna – Fuskowej Kępce.
W 1670r. cesarz Leopold I zalecił mieszczanom ze Strumienia odstąpienie części pastwisk Zabłocanom, pod warunkiem, że ci będą dostarczać miastu corocznie kopę desek z twardego drzewa potrzebnych do naprawy mostów i ulic. Na tej bazie powstał spór pomiędzy
stronami trwający, aż do 1711r.
Dobrze prosperująca gospodarka rybna w tej okolicy zaczęła wówczas upadać. Parcelacje stawów, darowizny powstawanie nowych przysiółków oraz osiedlanie się nowych osadników
zmuszało do osuszania terenów i kurczenia się stawów rybnych. W miejsce hodowli ryb zaczęto rozwijać hodowlę zwierząt, gdyż pobliskie pastwiska zapewniały pokarm dla bydła i świń.
W 1780 r. wieś odwiedził cesarz Józef II.
Po wojnach śląskich wieś Zabłocie znalazła się w cesarstwie austriackim, a po rozbiorach Polski w jego granicach, aż do 1918 r. W czasie II wojny światowej Zabłocie było zniszczone w 70 procentach. Wiek XVIII to dla Zabłocia, położonego peryferyjnie w stosunku do Górnego Śląska i Śląska Cieszyńskiego, okres stagnacji. W okolicach Strumienia przebiegała granica państwowa pomiędzy Austrią i Prusami.
Upadł główny szlak handlowy wiodący z Krakowa przez Strumień i Cieszyn w kierunku południowym oraz wtedy już słabnący drugi szlak handlowy z Raciborza przez Strumień do Bielska. Dodatkowo błędna decyzja władz magistratu Strumienia nie dopuszczająca do budowy przez miasto kolei Kraków – Wiedeń, znacznie osłabiła kondycję lokalnego handlu, rzemiosła i ogólnie całego terenu.
Nowa granica stała się też sztucznym kordonem rozdzielającym na długo ludność okolicznych wsi Górnego Śląska i Strumienia wraz z pobliskimi wioskami.W XIX wieku we wsi działały trzy młyny: u Cichego, Janoty i Pieczaczka.W 1870 r. wybudowano w Zabłociu szkołę, która stoi do dzisiaj. Obecnie mieści się w niej przedszkole. W 1912 r. w szkole w Zabłociu uczyło się 145 uczniów i było zatrudnionych 3 nauczycieli.
W 1880 r. wieś liczyła 763 osoby.
Dodał: Admin
